Voyager 1, 49 yıl sonra insan yapımı nesnelerin ulaşamadığı eşiği geçti
NASA’nın 5 Eylül 1977’de uzaya gönderdiği Voyager 1, 18 Kasım 2026’da Dünya’dan bir ışık günü uzaklığa ulaşarak insanlık tarihinde bu mesafeyi aşan ilk insan yapımı nesne oldu. Yaklaşık 25,9 milyar kilometrelik uzaklığa gelen uzay aracına gönderilen bir radyo sinyalinin ulaşması yaklaşık 24 saat, yanıtın Dünya’ya dönmesi ise bir 24 saat daha sürüyor.
Voyager 1’in ulaştığı eşik, zaman değil mesafe ölçüsü olan “bir ışık günü” kavramıyla ifade ediliyor. Işığın 24 saatte katettiği mesafeye karşılık gelen bu uzaklık yaklaşık 16,1 milyar mil, yani 25,9 milyar kilometre. NASA verilerine göre uzay aracı, Dünya’dan 24 saatten biraz daha uzun sürede iletişim kurulabilen bir konumda ilerliyor.
İLETİŞİMDE 48 SAATLİK BEKLEME SÜRESİ
Voyager 1’in Dünya’dan bir ışık günü uzaklaşması, aracın kontrol edilmesini ve gönderdiği verilerin alınmasını daha uzun bir sürece dönüştürüyor. Dünya’dan gönderilen bir komutun araca ulaşması yaklaşık 24 saat alıyor. Voyager 1’in yanıtının Dünya’ya ulaşması da yaklaşık 24 saat sürdüğü için tek bir komut-yanıt döngüsü yaklaşık 48 saate tamamlanıyor.
Bu gecikme, uzay aracının anlık olarak yönlendirilmesini mümkün olmaktan çıkarıyor. Görev ekiplerinin komutları önceden planlaması, aracın vereceği yanıtı ve bilimsel verileri ise uzun bir bekleyişin ardından değerlendirmesi gerekiyor. NASA, Voyager 1’in iletişimini Dünya’daki Derin Uzay Ağı üzerinden sürdürüyor.
VOYAGER 1 NE ZAMAN VE NEREDEN FIRLATILDI?
Voyager 1, Florida’daki Cape Canaveral’da bulunan Kennedy Uzay Merkezi’nin 41 numaralı fırlatma kompleksinden 5 Eylül 1977’de gönderildi. İkiz uzay aracı Voyager 2 ise 20 Ağustos 1977’de, Voyager 1’den 16 gün önce fırlatılmıştı. Voyager 1 daha sonra daha hızlı ve kısa bir yörünge izleyerek ikizinin önüne geçti.
İki araç, öncelikle Güneş Sistemi’nin dış gezegenlerini incelemek üzere tasarlandı. Voyager 1’in ana hedefleri Jüpiter ve Satürn olurken Voyager 2, görev rotası sayesinde Uranüs ve Neptün’ü de ziyaret etti. İki uzay aracının elde ettiği gözlemler, dev gezegenlerin atmosferleri, manyetik alanları, halkaları ve uyduları hakkındaki bilimsel bilgileri önemli ölçüde genişletti.
JÜPİTER VE SATÜRN GÖZLEMLERİ
Voyager 1, Jüpiter’e en yakın geçişini 5 Mart 1979’da gerçekleştirdi. Uzay aracı, gezegenin ince halka sisteminin doğrulanmasına katkı sağladı ve Jüpiter’in iki yeni uydusu Thebe ile Metis’in keşfedilmesini sağladı. Görev sırasında Jüpiter’in atmosferi, manyetik alanı ve uyduları hakkında çok sayıda görüntü ve ölçüm toplandı.
Sonda, 12 Kasım 1980’de Satürn’ün yakınından geçti. Bu karşılaşmada beş yeni uydu ve G halkası tespit edildi. Voyager 1’in Satürn’ün büyük uydusu Titan’a yakın geçişini gerçekleştirecek şekilde planlanan rotası, aracın yolunu Güneş Sistemi’nin gezegenlerinin büyük bölümünün bulunduğu düzlemden kuzeye doğru çevirdi.
2012’DE YILDIZLARARASI UZAYA ÇIKTI
Voyager 1, 25 Ağustos 2012’de Güneş’in oluşturduğu parçacık ve manyetik alan kabarcığı olan heliosferin dışına geçti. NASA, bu geçişi uzay aracının yıldızlararası uzayda ölçüm yapmaya başlaması olarak değerlendiriyor. Voyager 2 de 5 Kasım 2018’de aynı sınırı aşarak yıldızlararası uzaya ulaşan ikinci insan yapımı araç oldu.
Heliosferin dışına çıkmak, aracın Güneş Sistemi’nin tüm kütleçekimsel etkilerinden kurtulduğu anlamına gelmiyor. Ancak Voyager 1, Güneş’in yıldızlararası ortamla etkileşim bölgesinin dışındaki parçacık ve manyetik alan koşullarını doğrudan inceleyebilen ilk insan yapımı uzay aracı oldu.
VOYAGER 1 HALA VERİ GÖNDERİYOR
Yaklaşık yarım yüzyıldır uzayda bulunan Voyager 1, güç kaynağındaki azalmaya rağmen NASA ile iletişim kurmayı sürdürüyor. NASA’nın görev bilgilerine göre uzay aracındaki kozmik ışın teleskobu, düşük enerjili yüklü parçacık deneyi, manyetometre ve plazma dalgaları deneyi çalışır durumdaki bilimsel araçlar arasında yer alıyor.
Uzay aracının radyoizotop termoelektrik jeneratörleri zaman içinde daha az enerji üretiyor. Bu nedenle görev ekibi, enerjiyi korumak amacıyla bazı sistemleri ve bilimsel cihazları aşamalı olarak devre dışı bırakıyor. Buna rağmen Voyager 1’den alınan ölçümler, Güneş’in etkisinin azaldığı yıldızlararası ortamın incelenmesine katkı sağlamaya devam ediyor.
ALTIN PLAKTA DÜNYA’DAN MESAJ VAR
Voyager 1 ve Voyager 2’nin taşıdığı Altın Plak, insanlığın Dünya dışı uygarlıklara yönelik hazırladığı sembolik bir mesaj olarak tasarlandı. Yaklaşık 30 santimetre çapındaki altın kaplama bakır plakta Dünya’daki yaşamı ve kültürel çeşitliliği anlatmayı amaçlayan görüntüler, sesler, müzikler ve selamlama mesajları bulunuyor.
NASA’nın verdiği bilgilere göre plakta 115 görüntü, 55 dilde selamlama, doğadan ve günlük yaşamdan sesler ile farklı kültür ve dönemlerden yaklaşık 90 dakikalık müzik yer alıyor. Plakların koruyucu kapağında ise kaydın nasıl çalıştırılacağını, uzay aracının kökenini ve Dünya’nın konumunu anlatan sembolik talimatlar bulunuyor.
Voyager 1’in bir ışık günü uzaklığa ulaşması, 1977’de başlayan görevin yeni bir kilometre taşı oldu. Uzay aracı, daha önce hiçbir insan yapımı nesnenin erişemediği bu mesafeyi geride bırakırken yıldızlararası ortamdan veri toplamayı sürdürüyor.
0 YORUMLAR
Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...